Bóg ulicy - Dimas Salaberrios

Historia nawrócenia dealera narkotykowego, wychowanego na ulicy czarnoskórego mieszkańca Bronksu, którego serce przemienił Bóg. Bohater i narrator tej książki piął się po szczeblach narkotykowej kariery, by w końcu zejść na dno. Tam został uratowany przez Chrystusa.

Opis od wydawcy

Mówili na niego „Daylight” – czyli Światło – ale jego życie było nocnym koszmarem

Kiedy Dimas „Daylight” Salaberrios zaczął handlować narkotykami w wieku jedenastu lat, gangi sprawowały niepodzielne rządy na ulicach Nowego Jorku. Dimas miał zaledwie szesnaście lat, gdy po raz pierwszy trafił do więzienia. Młody czarnoskóry chłopak z Bronxu widział tylko jeden sposób, by przetrwać – zdobyć władzę. Zdecydował, że zostanie najpotężniejszym bossem narkotykowym w dzielnicy, i z determinacją zaczął wspinać się po szczeblach hierarchii nowojorskiego narkobiznesu. Szybko zdobył pozycję, o której marzył, ale nie spodziewał się tego, jak wysoką cenę będzie musiał za to zapłacić. W ciągu kilku lat trafił na samo dno brutalnego świata pełnego uzależnienia, strachu, przemocy i śmierci.

Bóg ulicy to poruszająca spowiedź skruszonego gangstera, którego życie potoczyło się w zupełnie niespodziewanym kierunku. Autor odkrywa w tej książce historię swojego ocalenia, które znalazł w spotkaniu z Bogiem.

Nawrócenie pozwoliło mu zerwać z przestępczą przeszłością, ale postawiło też przed nim nowe wyzwania. Dimas wrócił do swojej dawnej dzielnicy, gdzie pracuje dziś z trudną młodzieżą, odwiedza więzienia i dociera do dilerów i bossów gangów. Po ukończeniu seminarium został pastorem kościoła Infinity Bible Church w Nowym Jorku – dzięki prężnej działalności tej wspólnoty znacząco zmniejszyła się skala miejscowej przestępczości i handlu narkotykami. Pastor Salaberrios angażuje się także w działania na arenie międzynarodowej – jako kaznodzieja i misjonarz głosił Ewangelię w wielu krajach na kilku kontynentach.

Fragment - Po tych słowach pastor swą uniesioną ręką odchylił mnie nieco w tył i po chwili poczułem, że zanurzam się w chłodną głębię. Dłoń pastora wyciągnęła mnie na powierzchnię. Wynurzając się, chciałem wprost krzyczeć z radości! Czułem się odnowiony, oczyszczony i zupełnie przeobrażony. Poszedłem do niewielkiego pomieszczenia na zapleczu, żeby zdjąć mokre ubranie, a włożyć koszulę i spodnie, które z sobą przyniosłem.